بگذارید با این سوال شروع کنیم:
آیا استودیویی مانند پیکسار در آینده، تولید انیمیشن را بهطور کامل به هوش مصنوعی خواهد سپرد؟
برای پاسخ به این سؤال، ابتدا باید پرسید:
پیکسار واقعاً چه چیزی به مخاطبانش میفروشد؟
آنچه پیکسار و دیگر استودیوهای نامدار انیمیشن به مخاطبان خود میفروشند، صرفاً چند ساعت محتوای ویدیویی باکیفیت نیست. مخاطب فقط برای دیدن مجموعهای از تصاویر زیبا و متحرک بلیت نمیخرد. چیزی که او میخرد، «اعتماد» است.
اعتماد به این موضوع که قرار است یک داستان شگفتانگیز را تماشا کند؛ داستانی با ظاهری تا حد ممکن بینقص، تازه و نوآورانه که نتیجه ماهها و گاهی سالها تلاش تیم بزرگی از نویسندگان، کارگردانان، طراحان، انیماتورها، متخصصان فنی و هنرمندان است.
وقتی نام پیکسار روی یک فیلم قرار میگیرد، مخاطب پیش از دیدن اولین تصویر با خودش میگوید: این فیلم ارزش امتحان کردن دارد.
البته ممکن است فیلمی از پیکسار شکست بخورد یا نتواند انتظارات مخاطبان را برآورده کند، اما حتی در آن صورت نیز نام استودیو نوعی تضمین اولیه ایجاد میکند. مخاطب به سابقهای اعتماد میکند که در طول چند دهه ساخته شده است؛ سابقهای که حاصل یک فیلم موفق یا یک فناوری خاص نیست، بلکه نتیجه تکرار یک استاندارد حرفهای در تولید، داستانگویی و ارتباط با مخاطب است.
این اعتماد، مهمترین دارایی یک استودیو است.
داراییای که در ترازنامههای مالی بهسادگی دیده نمیشود، اما شاید از ساختمان، تجهیزات، رندر فارم، نرمافزارها و حتی بعضی از شخصیتهای مشهور آن استودیو ارزشمندتر باشد.
پیکسار اعتماد میفروشد، نه فقط انیمیشن
یک استودیوی بزرگ، محصول خود را در لحظه نمایش فیلم نمیفروشد. فروش از زمانی آغاز میشود که لوگوی آن استودیو روی پوستر فیلم ظاهر میشود.
مخاطب هنوز داستان را نمیداند، شخصیتها را نمیشناسد و حتی مطمئن نیست که فیلم خوبی خواهد دید؛ اما به نام سازنده اعتماد میکند. این اعتماد باعث میشود برای تماشای اثر وقت بگذارد، بلیت بخرد، اشتراک یک پلتفرم را تمدید کند یا فیلم را به دیگران پیشنهاد دهد.
در حقیقت، استودیو در طول سالها یک قرارداد نانوشته با مخاطب ساخته است:
ما زمان، پول و نیروی انسانی زیادی صرف میکنیم تا اثری بسازیم که ارزش وقت تو را داشته باشد و تو نیز پیش از دیدن نتیجه نهایی، فرصتی برای دیده شدن به اثر ما میدهی.
بخش مهمی از ارزش نامهایی مانند پیکسار، دیزنی، جیبلی، لایکا یا دریمورکس در همین قرارداد نانوشته می نشیند. هرکدام از این استودیوها، فارغ از موفقیت یا شکست تکتک آثارشان، تصویری مشخص در ذهن مخاطب ساختهاند. مخاطب از آنها انتظار کیفیت فنی، جهانسازی، شخصیتپردازی و نوع معینی از تجربه را دارد.
بنابراین، وقتی درباره استفاده کامل یک استودیو از هوش مصنوعی صحبت میکنیم، موضوع فقط جایگزین شدن یک نرمافزار با نرمافزار دیگر نیست. استودیو با تصمیمی روبهرو است که میتواند همان قرارداد نانوشته را تغییر دهد.
اگر مخاطب احساس کند آنچه میبیند دیگر نتیجه تلاش و انتخابهای دقیق گروهی از هنرمندان نیست، ممکن است رابطهاش با نام استودیو نیز تغییر کند. مسئله این نیست که مخاطب لزوماً با هوش مصنوعی دشمن است؛ مسئله این است که دیگر نمیداند دقیقاً برای چه چیزی باید به یک استودیوی خاص اعتماد کند.
منظور از «تولید با هوش مصنوعی» چیست؟
در اینجا باید تفاوت مهمی را روشن کرد.
کمپانیهای بزرگ همین حالا نیز در بخشهایی از فرایند تولید از هوش مصنوعی و یادگیری ماشین استفاده میکنند. این موضوع نه یک احتمال مربوط به آینده، بلکه بخشی از واقعیت امروز صنعت است.
برای مثال، پیکسار در RenderMan از فناوریهای مبتنی بر یادگیری ماشین برای کاهش نویز تصاویر و کم کردن زمان رندر استفاده کرده است. طبق توضیحات رسمی پیکسار، فناوری Denoiser مبتنی بر یادگیری ماشین در تولید فیلمهای این استودیو از زمان «داستان اسباببازی ۴» به بعد بهطور گسترده به کار رفته است. (RenderMan)
هوش مصنوعی میتواند در مرتبسازی دادهها، پیشبینی حرکت، هماهنگسازی اولیه لب و صدا، پاکسازی تصاویر، افزایش وضوح، مدیریت رندر، ساخت نسخههای آزمایشی، جستوجو در آرشیو و دهها فعالیت فنی دیگر به هنرمندان کمک کند.
اما منظور این مقاله از «تولید انیمیشن با هوش مصنوعی» چنین کاربردهایی نیست.
بین استفاده از هوش مصنوعی بهعنوان یک ابزار در خط تولید و سپردن کلیت فرایند تولید به هوش مصنوعی تفاوت بزرگی وجود دارد.
در حالت اول، استودیو همچنان استودیو است. نویسنده مینویسد، طراح طراحی میکند، کارگردان تصمیم میگیرد، انیماتور حرکت را میسازد و هوش مصنوعی بخشی از کارهای وقتگیر یا فنی را سریعتر میکند.
اما در حالت دوم، هدف این است که گروه کوچکی با اتکا به ابزارهای مولد، بخش عمده تصویر، حرکت، صدا و شاید حتی داستان را تولید کند. ساختار استودیو کوچک میشود و بسیاری از نقشهای تخصصی، غیرضروری یا بیش از اندازه پرهزینه تلقی میشوند.
بحث اصلی این مقاله درباره حالت دوم است: تولیدی که نه فقط «با کمک» هوش مصنوعی، بلکه تقریباً «بهطور کامل» با هوش مصنوعی انجام شود.
وقتی همه میتوانند تولید کنند، مزیت استودیو چیست؟
اهمیت این تفاوت زمانی بیشتر میشود که بخواهیم آینده تولید انیمیشن، خصوصاً در ایران، را ترسیم کنیم.
جریان شتابزده فعلی تولید محتوا با هوش مصنوعی، که بخش بزرگی از آن زاییده کمبود بودجه است، هر روز استودیوهای بیشتری را به سمت کاهش زمان تولید، کم کردن هزینهها و تعدیل نیروی انسانی هل میدهد.
پیشنهاد در نگاه اول بسیار جذاب است:
بهجای یک تیم بزرگ، چند نفر را استخدام میکنیم. بهجای دو سال، در چند ماه تولید میکنیم. بهجای ساخت داراییهای پیچیده، تصاویر را تولید میکنیم و بهجای طی کردن یک خط تولید طولانی، مستقیماً به نتیجه میرسیم.
اما باید پرسید:
اگر همه بتوانند با هوش مصنوعی محتوای انیمیشنی تولید کنند، سرمایهگذار چرا باید همین کار را به یک استودیوی بزرگ بسپارد؟
مگر نه اینکه چند نفر بیرون از نظام استودیویی نیز میتوانند به همان ابزارها دسترسی داشته باشند؟
اگر مزیت استودیو در داشتن نیروی متخصص، تجهیزات، زیرساخت تولید و تجربه مدیریت پروژههای بزرگ بوده است، کوچک کردن همان ساختار تا مرز یک تیم چندنفره چه چیزی از مزیت آن باقی میگذارد؟
پیش از این، یک استودیو تیم هنری و فنی بزرگی داشت. استودیوی دیگر تجربه ساخت چند انیمیشن سینمایی را به دست آورده بود. مجموعهای با یک سبک بصری خاص شناخته میشد و مجموعهای دیگر تجهیزات سختافزاری، آرشیو، نرمافزارها و خط تولید گستردهای در اختیار داشت.
اینها مزیت رقابتی محسوب میشدند؛ زیرا استودیو کاری را انجام میداد که از هر کسی برنمیآمد.
اما اکنون ممکن است استودیو بگوید:
ما تجربه بالایی در داستانگویی و کارگردانی انیمیشن داریم. یک تیم کوچک هوش مصنوعی تشکیل میدهیم و این تجربه را به محصولی سریع و کمهزینه تبدیل میکنیم.
این حرف منطقی به نظر میرسد، اما پس از ورود به نخستین مراحل تولید، ناگهان اعتبار خود را از دست میدهد. تجربه گذشته الزاماً به معنای تسلط بر رسانه جدید نیست، چرا که:
دنیای جدید، زبان بصری و روایی جدیدی میخواهد
هوش مصنوعی فقط ابزار تولید را تغییر نمیدهد. این فناوری بهتدریج شکل محتوا، سرعت مصرف، انتظارات مخاطب و حتی تعریف یک اثر کامل را نیز تغییر خواهد داد.
جهان جدید به زبان بصری و روایی جدیدی نیاز دارد.
نمیتوان همیشه داستانهایی را که برای سینما، تلویزیون یا نظام سنتی استودیو نوشته شدهاند، با چند ابزار هوش مصنوعی سریعتر تولید کرد و انتظار داشت نتیجه برای مخاطب جدید جذاب باشد.
مخاطبی که در شبکههای اجتماعی رشد کرده است، ریتم متفاوتی دارد. شیوه مواجهه او با شخصیت، قصه، شوخی، تعلیق و تصویر با نسلهای پیشین یکسان نیست. او ممکن است در یک روز دهها فرم مختلف روایت را ببیند، از یک ویدیوی پانزدهثانیهای به یک فیلم بلند برسد و دوباره به یک تجربه تعاملی بازگردد.
خلقوخوی این نسل با نظامی که برای نگه داشتن مخاطب در برابر یک پرده ثابت طراحی شده بود، کاملاً سازگار نیست.
این موضوع به معنای بیارزش شدن تجربه گذشته نیست، اما تجربه زمانی ارزشمند است که توانایی تغییر داشته باشد. اگر تهیهکننده، نویسنده یا کارگردان تصور کند سالها فعالیت در قالبهای سنتی بهتنهایی برای موفقیت در رسانه جدید کافی است، احتمالاً خیلی زود با محدودیتهای تازهای روبهرو خواهد شد.
در تولید مبتنی بر هوش مصنوعی، مسئله فقط انتخاب نما، بازی گرفتن از شخصیت یا ساخت میزانسن نیست. ثبات چهرهها، استمرار حرکت، کنترل جزئیات، قابلیت تکرار نتیجه، امکان اصلاح دقیق، حفظ هویت بصری و هماهنگی دهها خروجی تولیدشده به چالش تبدیل میشود.
در کنار آن، زبان خود تصاویر نیز تغییر میکند. هوش مصنوعی ممکن است نماهایی بسازد که با منطق تولید سنتی امکانپذیر نبودند؛ تصاویری سیال، ناپایدار، رؤیایی و دائماً در حال دگرگونی. تلاش برای وادار کردن این ابزار به تقلید کامل از تولید سنتی ممکن است باعث شود مهمترین قابلیتهایش نادیده گرفته شوند.
شاید آثار شاخص این رسانه را کسانی نسازند که صرفاً فیلمهای قدیمی را با هزینه کمتر بازسازی میکنند؛ بلکه آنها را افرادی بسازند که بتوانند از امکانات و حتی نقصهای این فناوری، زبان تازهای خلق کنند.
استودیو با تغییر مسیر چه دردسرهایی خواهد داشت؟
تهیه کننده ها، نویسندگان و کارگردانان، در حال یادگیری این زبان جدید، با چالش های جدیدی که هیچ ربطی به تجربیات تولیدات پیشین ندارد، و با جریانی که تلاش دارد آنها را از یک استودیو، به یک کارگاه تولید محتوا با هوش مصنوعی تبدیل کند، آرام آرام به سمت تعطیلی استودیوها پیش می روند.
تغییر یک استودیو به کارگاه تولید محتوای مبتنی بر هوش مصنوعی، تنها با خرید اشتراک چند ابزار و استخدام چند اپراتور انجام نمیشود.
اولین مسئله، ناپایداری فناوری است. ابزارهایی که امروز بهترین نتیجه را تولید میکنند ممکن است چند ماه بعد جای خود را به ابزارهای تازه بدهند. قیمتگذاری، قوانین استفاده، محدودیتهای محتوایی و حتی شیوه دسترسی به مدلها میتواند تغییر کند. و استودیویی که خط تولید خود را بر یک سرویس بیرونی بنا کرده است، بخش بزرگی از کنترل خود را از دست میدهد.
دومین مسئله، کنترلپذیری است. ساختن یک تصویر جذاب با ساختن یک اثر منسجم تفاوت دارد. یک فیلم باید بتواند شخصیت، لباس، فضا، نور، حرکت و لحن خود را در صدها یا هزاران نما حفظ کند. هرچه اثر طولانیتر شود، مسئله استمرار پیچیدهتر خواهد شد.
سومین مسئله، اصلاحپذیری است. در تولید سنتی، کارگردان میتواند تغییر مشخصی را درخواست کند: حالت دست شخصیت، زمان یک مکث یا مسیر حرکت دوربین اصلاح شود. اما ابزار مولد ممکن است با اصلاح یک جزئیات، بخشهای دیگری از تصویر را نیز تغییر دهد. نتیجهای که سریع ساخته شده است، لزوماً سریع اصلاح نمیشود.
مسئله بعدی، مالکیت، حقوق مؤلف، امنیت دادهها و امکان استفاده تجاری است. یک استودیو نمیتواند مانند یک کاربر عادی فقط به جذاب بودن خروجی فکر کند. باید بداند دادهها کجا ذخیره میشوند، چه کسی بر نتیجه ادعای حقوقی دارد و آیا امکان بازتولید و دفاع از تصمیمهای تولید وجود دارد یا نه.
و به همه اینها شرایط ایران در استفاده از امکانات هوش مصنوعی، با توجه به تحریم های بین المللی را نیز اضافه کنید.
حتی مسئله اعتبار نیز مطرح است. اگر یک استودیو سالها خود را با نام هنرمندان، کیفیت تولید و تلاش گروهی معرفی کرده باشد، ناگهان باید توضیح دهد که چرا بخش بزرگی از همان ساختار دیگر ضروری نیست.
در چنین وضعیتی، استودیو نهتنها با یک فناوری جدید، بلکه با بحران هویت روبهرو میشود:
آیا هنوز یک استودیوی تولید انیمیشن است یا به یک مجموعه مدیریت ابزار و تولید سریع محتوا تبدیل شده است؟
نیروهای تولید فقط بیکار نمیشوند؛ بعضی برای همیشه میروند
یکی از مهمترین پیامدهای این تغییر، از دست رفتن نیروهای فعال در حوزه انیمیشن است.
معمولاً وقتی از تعدیل نیرو صحبت میکنیم، تصور میشود افراد مدتی بیکار میشوند و پس از ایجاد پروژههای جدید دوباره به صنعت بازمیگردند. اما واقعیت همیشه چنین نیست.
بعضی از نیروها پس از چند ماه بیکاری، مسیر حرفهای خود را تغییر میدهند. انیماتور ممکن است وارد طراحی محصول شود. مدلساز سهبعدی به معماری و تبلیغات برود. نویسنده به تولید محتوای تجاری روی بیاورد و مدیر تولید در صنعتی دیگر مشغول شود.
این افراد الزاماً منتظر بازگشت صنعت نمیمانند.
آنها زندگی، خانواده و نیازهای اقتصادی دارند. اگر حرفهای نتواند امنیت نسبی ایجاد کند، بخشی از نیروهای توانمند آن حرفه را ترک خواهند کرد. بسیاری از آنها، حتی اگر وضعیت بهتر شود، دیگر بازنمیگردند.
در نتیجه، آنچه از بین میرود فقط چند موقعیت شغلی نیست؛ دانش انباشتهای از بین میرود که طی سالها و در جریان تولید واقعی شکل گرفته است. بخشی از این دانش را نمیتوان در کتاب یا دوره آموزشی ثبت کرد. تجربه حل بحران، هماهنگی گروه، مدیریت کیفیت و رساندن یک پروژه تا نقطه پایان، تنها در عمل به دست میآید.
اگر ساختارهای تولید از هم بپاشند، تشکیل دوباره آنها بسیار سختتر و پرهزینهتر از حفظ کردنشان خواهد بود.
ممکن است چند سال بعد، سرمایه و فناوری برای تولید یک پروژه بزرگ وجود داشته باشد، اما دیگر تیمی نباشد که بداند چگونه آن را به سرانجام برساند.
تولید ارزان و سریع؟!
نباید تصور کرد که هزینه و زمان تولید با هوش مصنوعی در بلندمدت همیشه پایین خواهد ماند.
تولید جنریتیو در بسیاری از مواقع شبیه بازی ریختن تاس است؛ شما دستور را وارد میکنید، اما دقیقاً نمیدانید چه نتیجهای تحویل خواهید گرفت، و چند بار باید تاس بریزید تا خروجی نهایی به چیزی که در ذهن دارید نزدیک شود.
ممکن است یک تصویر جذاب خیلی زود ساخته شود، اما تولید یک نمای دقیق، قابلکنترل و هماهنگ با نماهای قبل و بعد، دهها یا حتی صدها بار تولید مجدد، اصلاح دستور، انتخاب خروجی و ترکیب نتایج را لازم داشته باشد.
در مدلهای آنلاین و پولی، هر بار آزمون و خطا مصرف اعتبار و توان پردازشی بیشتری ایجاد میکند و با افزایش تقاضای حرفهای، بعید نیست هزینه اشتراکها و خدمات تخصصی نیز افزایش یابد. در مدلهایی که بهصورت محلی راهاندازی میشوند نیز هزینه از بین نمیرود، بلکه شکل آن عوض میشود: خرید و نگهداری سختافزار، مصرف برق، آموزش نیروی متخصص و مهمتر از همه، زمانی که باید صرف تولید و ارزیابی خروجیهای متعدد شود.
بنابراین، هوش مصنوعی ممکن است زمان ساخت «یک نمونه» را کاهش دهد، اما الزاماً زمان رسیدن به «یک نتیجه» دقیق موردنظر را کم نمیکند؛ بهخصوص در تولید حرفهای که خوب بودن اتفاقی یک تصویر کافی نیست و کارگردان باید بتواند نتیجه را بارها، با ثبات و تحت کنترل کامل بازتولید کند.
چه کسانی از این جریان نفع خواهند برد؟
در کوتاهمدت، مدیرانی که میخواهند با بودجه کمتر صفحه تلویزیون، پلتفرم یا حتی پرده سینما را پر کنند، از این تغییر استقبال خواهند کرد.
پروژهبگیرهایی نیز پیدا میشوند که با ادعاهای غیرواقعی وعده میدهند یک تیم چندنفره میتواند در زمانی کوتاه جای یک استودیوی کامل را بگیرد.
ممکن است در چند نمونه نیز نتیجه ظاهراً موفق باشد. تصاویر چشمگیرند، هزینه پایین است و پروژه زودتر تحویل داده میشود. اما تولید چند دقیقه محتوای جذاب با ساختن یک نظام پایدار تولید متفاوت است.
مدیری که تمام زیرساخت تولید خود را قربانی کاهش هزینه میکند، ممکن است نداند آن زیرساخت تنها مزیت رقابتی او بوده است.
سازمان تلویزیونی یا سینمایی، صرفاً مجموعهای برای انتشار تصاویر نیست. این سازمان شبکهای از دانش، نیروی انسانی، تجهیزات، تجربه، اعتبار و ارتباط با مخاطب است. اگر همه اینها کنار گذاشته شوند، آنچه باقی میماند چیزی بیشتر از یک پلتفرم پخش نخواهد بود؛ پلتفرمی برای نمایش محتوای تولیدشده با هوش مصنوعی، شبیه یوتیوب، آپارات یا شبکههای اجتماعی، اما احتمالاً بدون آزادی، تنوع و سرعت همان پلتفرمها.
در آن صورت باید پرسید:
اگر قرار است فقط میزبان محتوا باشیم، چرا مخاطب باید ما را انتخاب کند؟
مسیر آینده، حذف یکی به نفع دیگری نیست
با این همه، نتیجه منطقی این بحث مخالفت با هوش مصنوعی نیست.
مسیر درست آینده، متوقف کردن فناوری یا ممنوع کردن ابزارهای جدید نیست. چنین کاری نه ممکن است و نه مفید.
اشتباه اصلی، یکی دانستن دو مسیر متفاوت است.
در مسیر نخست، استودیوهای تولید انیمیشن باید به تولید حرفهای و عادی خود ادامه دهند. آنها باید نیروی انسانی، دانش تولید، ساختار گروهی و هویت هنری خود را حفظ کنند. هوش مصنوعی نیز میتواند در بخشهای مناسب خط تولید به آنها کمک کند؛ زمان رندر را کاهش دهد، نمونهسازی را سریعتر کند، جستوجو و مدیریت اطلاعات را آسان سازد و برخی کارهای تکراری را سبکتر کند.
اما مرکز این مسیر همچنان استودیو، هنرمند و فرایند حرفهای تولید باقی میماند.
چرا؟
چون استودیوها اعتماد مخاطب را در اختیار دارند. آنها باید این اعتماد را حفظ کنند، نه اینکه برای کاهش کوتاهمدت هزینهها مهمترین دارایی خود را بفروشند.
در کنار این مسیر، مسیر تازهای نیز باز خواهد شد: تولید محتوای انیمیشنی بهطور کامل یا عمدتاً با هوش مصنوعی.
این مسیر بیشتر متعلق به پلتفرمها، شبکههای اجتماعی و تولیدکنندگانی است که در قالب نظام استودیویی کار نمیکنند و رسانه خودشان را در اختیار دارند.
یک تولیدکننده مستقل میتواند بدون انتظار برای جذب سرمایه، ایده خود را اجرا کند. یک نویسنده میتواند نسخهای تصویری از جهان داستانش بسازد. یک گروه کوچک میتواند قالبهای تازه روایت را آزمایش کند و مخاطبان خاص خود را پیدا کند.
این مسیر الزاماً رقیب مستقیم سینما و انیمیشن استودیویی نیست؛ همانطور که ویدیوی اینترنتی، جای تمام فیلمهای سینمایی را نگرفت. رسانه تازه، اقتصاد و زبان خودش را پیدا میکند.
هوش مصنوعی همچنین میتواند برای خود استودیوها فضای آزمایش کمهزینهای ایجاد کند. استودیو میتواند پیش از آغاز تولید اصلی، نمونههای سریع بسازد، ایدههای روایی را آزمایش کند، واکنش مخاطب را بسنجد و مسیرهای بصری مختلف را مقایسه کند.
یک سکانس میتواند پیش از صرف ماهها زمان، در چند نسخه آزمایشی دیده شود. سبکهای بصری گوناگون میتوانند سریعتر بررسی شوند. حتی میتوان ایدهای را که هنوز سرمایهگذار ندارد، تا حدی قابلنمایش کرد.
اما نمونهسازی سریع نباید با محصول نهایی اشتباه گرفته شود.
ارزش این فناوری برای استودیو میتواند در سریعتر و هوشمندانهتر کردن تصمیمها باشد، نه لزوماً در حذف تمام کسانی که آن تصمیمها را به یک اثر ماندگار تبدیل میکنند.
دو مسیر متفاوت
آینده احتمالاً از یک مسیر واحد ساخته نخواهد شد.
در یک سو، استودیوهای حرفهای قرار دارند؛ مجموعههایی که تولید طولانی، پرهزینه و گروهی انجام میدهند و اعتماد مخاطب را سرمایه اصلی خود میدانند.
در سوی دیگر، تولیدکنندگان مستقل، صاحبان رسانههای شخصی، پلتفرمها و گروههای کوچک قرار میگیرند که با هوش مصنوعی، محتواهایی سریعتر، شخصیتر و متناسب با زبان شبکههای اجتماعی میسازند.
این دو مسیر میتوانند از یکدیگر یاد بگیرند، اما نباید بهاشتباه یکی فرض شوند.
اگر استودیو تلاش کند دقیقاً مانند یک تولیدکننده مستقل و چندنفره عمل کند، احتمالاً مهمترین مزیت خود را از دست خواهد داد. اگر تولیدکننده مستقل نیز بخواهد تمام ساختار سنگین استودیو را بازسازی کند، فرصتهای رسانه جدید را محدود خواهد کرد.
یکی اعتماد، ثبات، مقیاس و کیفیت کنترلشده میفروشد.
دیگری سرعت، تجربهگرایی، دسترسی و آزادی تولید را.
هوش مصنوعی میتواند مسیر دوم را ایجاد کند و در مسیر اول نیز ابزار قدرتمندی باشد؛ اما لازم نیست مسیر اول را نابود کند.
در پایان، بازمیگردیم به همان سؤال نخست:
آیا پیکسار و دیگر استودیوهای بزرگ در آینده از هوش مصنوعی استفاده خواهند کرد؟
آنها همین حالا نیز در بخشهایی از تولید از آن استفاده میکنند و بدون تردید استفاده گستردهتری خواهند داشت. اما بعید است ارزش واقعی نام خود را بهسادگی با یک خط تولید کاملاً خودکار معاوضه کنند.
زیرا چیزی که استودیوها و مجموعه عظیم سینما و تلویزیون به مخاطبان خود میفروشند، فقط محتوای ویدیویی باکیفیت نیست.اعتماد است.
اعتماد به اینکه مخاطب قرار است یک داستان شگفتانگیز، با ظاهری تا حد توان بینقص و نوآورانه را تماشا کند؛ اثری که نتیجه ماهها تلاش، انتخاب، آزمون، شکست و خلاقیت گروه بزرگی از هنرمندان است.
اگر استودیو این اعتماد را بفروشد، شاید در کوتاهمدت هزینه تولید را کاهش دهد؛ اما در بلندمدت، دلیل وجودی خودش را از دست خواهد داد.
